• Daniëlle de Mol Moncourt

Doseren

Bijgewerkt: jun 27

Twee keuzes, twee vragen.

Waarom kiezen sommige mensen voor hoog-risico beroepen?

Waarom kiezen sommige mensen voor een narcistisch relatie patroon?




Interessant.

Verschil is dat het eerste vaak ontvangen wordt als stoer. Met name door mensen die hun barbecue aansteken of een vuurpijl met oud en nieuw de lucht injagen al very hoog risico vinden.Ze begrijpen er geen reet van, maar smijten de aanmaakblokjes na jouw verhaal wel lekker extra krachtig onder het rooster. Want ze willen ook stoer zijn. Hier met die aansteker, Anita.

De tweede is niet stoer. Ander commentaar. “Nou, als het mijn vent/wijf/whatever was had ik ze wel wat anders verteld!” Gaat vergezeld met vette moehaha-lach. Snappen er geen reet van, maar dat eten staat vanavond op tijd op tafel thuis, kan ik je zeggen. Moehaha. Want ze willen stoer zijn.

Maar wat is de overeenkomst in die keuzes?

Vaak heeft het te maken met een beetje verneukt beloningssysteem in je hersens. Het hoeft niet altijd vroeg-kinderlijk trauma te zijn, helemaal niet. Het kan ook volgen zijn van wat je weet. Van het pad van je familie, of een roep.

Waar het om gaat is dat als je heel vroeg gewend raakt aan dat als je, laten we zeggen, gróte inspanningen moet verrichten om aandacht te krijgen, de mogelijkheid gróter is dat je kiest voor een hoog-risico profiel, of voor een hobbeldebobbelrelatie.

Omdat voor minder je hersens die heerlijke endorfinen, die je euforie bezorgen niet afgeven. Dat komt pas na een hele hoop adrenaline.

Het vreemde commentaar op keuzes zetten we nu weg, want dat is ignorance en doet er niet toe.

Het gaat er om hoe jij naar jezelf kijkt, in vergeving en met daadkracht, ook al voel je dat nu misschien even niet.

Ik heb een bloedhekel aan de term “verslaving”. De connotatie daarvan met “slaaf” bevalt me niet. Het haalt de macht en kracht bij jezelf weg.

Ik geef de voorkeur aan “overmatig gehecht brein”.


Ervaring

Mijn ervaring daarmee? Ik kom uit een legerfamilie. Heb Krav Maga gedaan omdat ik het nodig vond een commando die vijf keer zo groot was als wie dan ook in mijn familie, te bevechten. Voor minder deed ik het niet. Buiten dat lette ik supergoed op in Apeldoorn, waar mijn vader les gaf aan Marechaussee- ME’ers. Ik zag hem best toffe bommen in elkaar draaien op mijn tiende, en ook echt goede molotovcocktails. Met open hals en gesloten hals van de fles. Vond ik cool.

Ik ben ook een modemeisje. Op mijn achttiende in Parijs beland, in een modellenwereld. Hoezo ben ik lelijk, jullie pesters, ouders, wie dan ook? Ik ga wel op een plek staan die vijf keer groter is. Voor minder deed ik het niet.

Ik kan zelf geen gekker uitgangspunt bedenken voor mijn zoektocht. Constant in gevecht met bijna elke man of vrouw die mijn pad kruiste. Niet moeilijk, om te begrijpen dat dat ooit eens mis moest gaan. Ik zat op ramkoers richting afgrond en ik wilde het, ik zocht het op, want pas nadat ik iets of iemand verslagen had kwam de euforie.


Inzicht

Tot het moment aanbrak dat ik niemand meer te verslaan had behalve mezelf. Hoppetee. Daar ging ik. Niet de goede kant uit, maar richting twee jaar zuipen op de bank en mijn kinderen van me vervreemden. Want jezelf hé, dat is andere koek.

Richting afkick kliniek.

Natuurlijk was ik een hoog-risico profiel, want voor minder deed ik het niet daar. Iedereen belandde na thuiskomst in de veilige armen van familie of woning. Not me. Ik had mijn relatie verbroken, mijn huis in Maastricht verkocht, en waar ik terecht zou komen? Geen idee. Ik had niet eens een adres. Geen huis, geen basis.

Gevonden. No worries. 1 dag per week bij mijn jongste zoon in Maastricht –dank je wel jongen, dat het mocht ondanks hoe je me zag, je bent een held-, twee bij mijn beste vriendin in België –goddank nog steeds voor haar geduld, jij bent liefde en je leeft het- en 4 dagen in een gedeeld appartement in Amsterdam.

Ondertussen dacht ik dat ik echt op weg zat, maar ik zat wel in een hele vreemde relatie. Wist ik toen nog niet. Nu wel. Want het was er een die me steeds op mijn tenen deed lopen. Niet op een gezonde manier. Gewoon, lekker destructief. Voor minder deed ik het nog steeds niet, he.

Het geheim zit in doseren, en je systeem leren dat less is more. Net als met mode eigenlijk. Wie wil er nu hotter than your daughter zijn? Op dat gebied wist ik het, alleen met de rest van mijn innames nog niet.


Doseren

Long story short; ik heb leren doseren, en ik gun geen mens de uiteindelijk 50-jarige en geconcentreerd 8-jarige zoektocht die ik heb gedaan. Het kan korter. Veel korter, en pijnlozer. En léúker, vooral. Ik heb gedetecteerd, gelokaliseerd, en geëlimineerd. En vooral geleerd.

Ontvangen van wat mijn systeem ook beloning gaf, op gebieden waar ik nooit gedacht had dat het zou liggen. Op een manier die me leerde van mezelf te houden, en waardevol genoeg vinden.

Als dit met je resoneert, ben je niet alleen, maar kan ik met je meelopen. Ik doe niet aan websites, sponsorboodschappen of andersoortige reclame. Ik ben niet de Pacha op Ibiza. Ik ben die club waar je een password voor nodig hebt. Want dan weet ik dat je ook echt bij jezelf naar binnen wil. Voor kletspraatjes maak ik geen tijd. Wel voor het echte werk.

Alleen als je de korte weg wil weten, nieuwsgierig bent naar hoe het anders kan en bereid bent om te leren doseren met een overmatig gehecht brein. Want ik snap je.

Ik zeg het nu en hier, dat password.

Daan.dmm@gmail.com.

Je vindt me wel. En dan zet ik je op de gastenlijst.

Je bent welkom. Meer dan dat.


115 keer bekeken
CONTACT
  • LinkedIn Social Icon
  • Instagram